PL.png EN.png spacer
spacer

header Bieszczadzki Park Narodowy
Serwis internetowy

ppn.png logo-mab.pnglogo-medal.png
header
bip.png
Menu główne
Bieszczadzki PN
Przyroda BdPN
Plan ochrony
Ochrona przyrody
Nauka
Edukacja
Turystyka
Przetargi
Mapy - GIS
Galerie
Poczta
Projekty unijne POIS
Fundusze Szwajcarskie
Fundusz Leśny
Współpraca PL-SK
Natura 2000
Biuletyn BdPN
Praktyki studenckie
Wolontariat
Archiwum wiadomości
Wydawnictwa
Wyd. naukowe Wyd. edukacyjne
Pokaż koszyk
Twój koszyk jest pusty.
Wyszukiwarka
Logowanie





Nie pamiętam hasła
Konto? Zarejestruj się!
Folder
folder.jpg
duza_rodzina.png
 
Bieszczadzki PN arrow Przyroda BdPN arrow Fauna  zwierzęta kręgowe

Fauna  zwierzęta kręgowe
07.06.2005.

3. Ryś Felis lynx, rozpowszechniony dawniej w całej lesistej strefie Europy, Azji i Ameryki Północnej, w wielu krajach jest już całkowicie wytępiony. W Polsce występuje bardzo nielicznie w Puszczy Białowieskiej i Knyszyńskiej oraz w Karpatach. Jest największym europejskim kotem. Długość ciała wynosi 80-130 cm, wysokość barku ok. 70 cm, ciężar 20-30 kg. Ryś prowadzi osiadły, skryty i samotny tryb życia. Granice terytorium znakuje odchodami pozostawionymi w widocznych miejscach. Legowisko zakłada w niedostępnych dziuplach, wykrotach lub szczelinach skalnych. Szybko biega i doskonale wspina się po drzewach. Poluje o zmierzchu i w nocy, często z zasadzki, z konarów drzew. Łowi zające, sarny, cielęta jeleni, a nawet dorosłe jelenie, warchlaki i lisy. Podobnie jak wilk jest doskonałym selekcjonerem, tępi zwierzęta chore i mniej sprawne. Młode rysie rodzą się w maju lub w czerwcu, a samodzielność uzyskują po roku. Żyją około czternaście lat. Liczebność rysia w Polsce znacznie obniżyła się dlatego od kilku lat jest on objęty ochroną gatunkową. Obiecujące badania nad populacją tego interesującego gatunku prowadzi Instytut Ochrony Przyrody PAN w Krakowie, ich wyniki wzbogacą również wiedzę o bieszczadzkiej populacji (Śmietana i in. 2000).

4. Żbik Felis silvestris przypomina budową kota domowego, jest jednak od niego trochę większy. Odróżnia go także ogon-dość krótki, gruby i tępo zakończony, z 5-7 czarnymi obrączkami. Dawniej zamieszkiwał całą Europę prócz Półwyspu Skandynawskiego. Obecnie w Polsce można go spotkać tylko w górach. Jest gatunkiem chronionym. Prowadzi samotny tryb życia, zajmując terytorium o powierzchni 60-70 ha. Gniazda zakłada w dziuplach, szczelinach skalnych lub lisich norach. Żywi się gryzoniami, ptakami, jaszczurkami, rybami, owadami. Niekiedy poluje na zające. Liczebność żbików w Bieszczadach (jak i w całej Polsce) nie jest znana. Spotkania z tym interesującym drapieżnikiem są przypadkowe i należą do rzadkości.

5. Jeleń szlachetny Cervus elaphus jest ze względu na dużą liczebność populacji najważniejszym gatunkiem roślinożernym w Bieszczadach. Występuje tu jego ekotyp zwany jeleniem karpackim. Wyróżnia go wydłużony pysk z szeroką częścią nosową. Byki ważą od 200-250 kg, a łanie od 80-120 kg. Jelenie przebywają na ogół w stadach liczących nawet do kilkudziesięciu osobników. Odżywiają się głównie pędami drzew i krzewów, zjadają duże ilości krzewinek, rośliny zielne, trawy, mchy i porosty. Okres rui czyli tzw. rykowisko ma miejsce od połowy września do połowy października. Byki gromadzą wokół siebie łanie, odpędzając rywali. Wydają w tym okresie charakterystyczny, daleko słyszalny ryk. Poroże pojawia się u samców w drugim roku życia. Są to pojedyncze, niezbyt długie tyki. Każdego roku w okresie przedwiośnia jelenie zrzucają poroże, które odrasta w okresie od maja do lipca. Najmocniejsze poroża mają od 10-12 lat.

Prowadzona od lat siedemdziesiątych hodowla jelenia w Bieszczadach, polegająca na intensywnym dokarmianiu przy równoczesnym eliminowaniu drapieżników (wilka i rysia), doprowadziła do nadmiernego wzrostu liczby jeleni. Wyrządzały one poważne szkody w odnowieniach leśnych. Po 1991 w bieszczadzkich nadleśnictwach przeprowadzona zastała redukcja jeleni, której celem była ochrona odnowień i upraw leśnych przed zgryzaniem. Intensywność polowań realizowanych na terenie sąsiadujących z Parkiem nadleśnictw była jednak zbyt duża, co miało decydujący wpływ na liczebność jeleni w BdPN, ponieważ jest to ta sama bieszczadzka populacja. Ponadto jelenie z obszaru Parku w okresie zimy schodzą na niżej położone obszary leśne nadleśnictw (Głowaciński 1996) (ryc. 28), gdzie są strzelane. Część informacji na temat bieszczadzkiej populacji jelenia można znaleźć w publikacji Perzanowskiego i Krzakiewicza (2000).

Obecnie ma wątpliwości, że liczebność bieszczadzkiej populacji jelenia została obniżona nadmiernie. Gospodarowanie populacją tego gatunku w Bieszczadach oraz jego ochrona wymaga ścisłej współpracy administracji BdPN i Lasów Państwowych.

5. Żubr Bison bonasus jest największym europejskim przedstawicielem kopytnych. Masa ciała samców waha się od 530 do 920 kg, samic zaś od 320 do 540 kg. W przeszłości żubr zasiedlał całą Europę, w XIX w. istniała już tylko jedna jego ostoja – w Puszczy Białowieskiej. W czasie I wojny światowej populacja białowieskich żubrów całkowicie wyginęła. W latach dwudziestych rozpoczęto w Polsce restytucję gatunku, opartą na osobnikach zakupionych w ogrodach zoologicznych. II wojnę światową przetrwało w ośrodku w Białowieży stado liczące 16 sztuk. Od 1952 r. przystosowywano je do życia w warunkach naturalnych.

W 1963 r. z ośrodka hodowli w Pszczynie przywieziono w Bieszczady, do leśnictwa Bereżki, dwa dorosłe byki, dwie krowy i trzy roczne byczki, z lini żubra kaukaskiego. Po rocznej aklimatyzacji wypuszczono je na wolność. W 1965 r. powszechne zainteresowanie wzbudził żubr Pulpit, który odbył daleką wędrówkę na zachód. W 1966 roku miało miejsce kolejne zasilenie stada. Liczebność bieszczadzkiej populacji wzrastała z roku na rok, na wolności rodziły się młode osobniki. W 1967 roku populacja żubrów w Bieszczadach liczyła 21 osobników, w latach 1984-1985 było ich ponad 180. Zaczęto prowadzić odstrzały żubrów. W latach 1984 1988 strzelano rocznie od 20 do 30 osobników.

Obecnie liczba ta zmalała o połowę – prawdopodobnie część stada przemieściła się za granicę. Żubr w Bieszczadach wymaga szczególnej opieki. Zbyt mała liczebność populacji niesie w sobie ryzyko nagłego załamania się jej, co mogą spowodować różne czynniki, między innymi choroby. Dla potrzeb Planu Ochrony BdPN, w latach 1983-1985, inwentaryzowano żubry w Parku i jego otulinie oraz opracowano mapę koncentracji stad w okresie zimowym (Głowaciński 1996).

 


 
spacer
Nowości

eparki_logo.png

Internetowa sprzedaż biletów do Parku

Infrastruktura i Środowisko
lawiny.jpg
facebook-baner.pnginstagram-baner.png

android_baner.jpg

GORNY_SAN_BANER.jpg

Infrastruktura
infrastruktura_bdpn_m.png
monitoring.png

filmy2.png

Filmy:

 

audiobook2.png

Audiobooki:

 




Ministerstwo Klimatu i Środowiska n2000.png nfos.png Lasy Państwowe plsk-boczny.png

Administrator: Maciej Leń

© 2021 Bieszczadzki Park Narodowy

Deklaracja dostępności

Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
spacer