PL.png EN.png spacer
spacer

header Bieszczadzki Park Narodowy
Serwis internetowy

ppn.png logo-mab.pnglogo-medal.png
header
bip.png
Menu główne
Bieszczadzki PN
Przyroda BdPN
Plan ochrony
Ochrona przyrody
Nauka
Edukacja
Turystyka
Przetargi
Mapy - GIS
Galerie
Poczta
Projekty unijne POIS
Fundusze Szwajcarskie
Fundusz Leśny
Współpraca PL-SK
Natura 2000
Biuletyn BdPN
Archiwum wiadomości
Wolontariat
Wydawnictwa
Wyd. naukowe Wyd. edukacyjne
Pokaż koszyk
Twój koszyk jest pusty.
Wyszukiwarka
Logowanie





Nie pamiętam hasła
Konto? Zarejestruj się!

Wakacyjne spotkania
z przyrodą 2019
program prelekcji 2019m.jpg

duza_rodzina.png
 
Bieszczadzki PN arrow Przyroda BdPN arrow Fauna  zwierzęta kręgowe

Fauna  zwierzęta kręgowe
07.06.2005.

2. Wilk (Canis lupus) występował w przeszłości w całej Eurazji, Ameryce Północnej i północnej Afryce. Obecnie w niektórych rejonach jest gatunkiem zagrożonym. Wilk osiąga długość około 100-150 cm, a wysokość w barku 78-85 cm Basior (samiec) jest na ogół większy od wadery (samicy).

W okresie rozrodu wilk jest zwierzęciem osiadłym, w innych okresach odbywa dalekie wędrówki. Wilczyca rodzi w kwietniu 4-7 szczęniąt. W okresie karmienia o pożywienie stara się samiec, później na zmianę polują i opiekują się młodymi. Jesienią do rodziny przyłączają się młode wilki urodzone w poprzednim roku i tworzy się wataha, licząca najczęściej, 6-9 osobników, razem koczująca i polująca przez zimę. Dyscyplina i organizacja wewnątrz watahy zapewnia wysoką skuteczność w polowaniu.

Podstawowym pokarmem wilków są duże ssaki kopytne: jeleń, sarna, dzik. Zabijane są głównie zwierzęta słabsze, młode lub chore. Zimą, gdy śnieg utrudnia ucieczkę, ofiarą wilków padają także osobniki w sile wieku. Dzienne zaopatrzenie wilka ocenia się na 3-5 kg mięsa. W potrzebie nie gardzi padliną, ptactwem, a nawet żabami. Poluje też na zwierzęta domowe, głównie owce oraz psy, które zimą potrafi porwać nawet z łańcucha.

Człowiek zawsze dążył do wytępienia wilków. W Bieszczadach i Beskidzie Niskim prowadzono przeciw nim w latach sześćdziesiątych zorganizowaną akcję. Na tych terenach wilk nie był wówczas nawet gatunkiem łownym. Mógł na niego polować każdy wszelkimi metodami, a za zabite zwierzęta wypłacano premię. Drastyczne obniżenie liczebności wilczej populacji doprowadziło do nadmiernego rozmnożenia jeleni, które zaczęły wyrządzać poważne szkody w lasach, niszcząc młode drzewa i uprawy leśne. Pogorszyła się też jakość osobników populacji jeleni, ponieważ człowiek okazał się znacznie gorszym selekcjonerem aniżeli wilk. Do 1995 wilk był na terytorium całej Polski gatunkiem łownym, co oznaczało, że odstrzały były prowadzone przez myśliwych zgodnie z planem łowieckim i obowiązywały okresy ochronne. W roku 1995 objęto wilka ochroną gatunkową za wyjątkiem, województwa krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego. W 1998 roku ochrona gatunkowa obowiązuje na całym obszarze kraju.

W Polsce najliczniejsza jest populacja bieszczadzka. Na terenie BdPN i jego otuliny w latach 1994–1996 udało się wyznaczyć obszary wilczych watah. Stwierdzono ich pięć, a liczebność wilków oceniono a sumie na około 25 sztuk (Śmietana, Wajda 1997, Śmietana 2000). Aktualnie prowadzone badania z zastosowaniem telemetrii, pokazują że liczebność tej populacji zmniejszyła się o połowę, co można wiązać z drastycznym spadkiem liczby jeleni wywołanym nadmierną redukcją prowadzoną poza granicami BdPN. W Parku traktuje się ochronę wielkich drapieżników jako jedno z głównych zadań.

 
spacer
Nowości
facebook_logo.png
android_baner.jpg
lawiny.jpg
Infrastruktura
infrastruktura_bdpn_m.png
monitoring.png
audiobook.png



logo-ms.png n2000.png nfos.png plsk-boczny.png Infrastruktura i Środowisko

Administrator: Maciej Leń

© 2019 Bieszczadzki Park Narodowy
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
spacer