PL.png EN.png spacer
spacer

header Bieszczadzki Park Narodowy
Serwis internetowy

ppn.png logo-mab.pnglogo-medal.png
header
bip.png
Menu główne
Bieszczadzki PN
Przyroda BdPN
Plan ochrony
Ochrona przyrody
Nauka
Edukacja
Turystyka
Przetargi
Mapy - GIS
Galerie
Poczta
Projekty unijne POIS
Fundusze Szwajcarskie
Fundusz Leśny
Współpraca PL-SK
Natura 2000
Biuletyn BdPN
Praktyki studenckie
Wolontariat
Archiwum wiadomości
Wydawnictwa
Wyd. naukowe Wyd. edukacyjne
Pokaż koszyk
Twój koszyk jest pusty.
Wyszukiwarka
Logowanie





Nie pamiętam hasła
Konto? Zarejestruj się!
Folder
folder.jpg
duza_rodzina.png
 
Bieszczadzki PN arrow Przyroda BdPN arrow Roślinność leśna

Roślinność leśna
07.06.2005.
Lasy w Bieszczadach to najbardziej rzucający się w oczy element krajobrazu. Nic więc dziwnego, że przyciągały uwagę badaczy. Podstawy współczesnej wiedzy o zbiorowiskach leśnych Bieszczadów dostarczyły prace Zarzyckiego (1963) oraz Michalika (1993) i Michalika i Szarego (1997). Natomiast badania nad składem gatunkowym i strukturą drzewostanów w Bieszczadzkim Parku Narodowym przeprowadzili Przybylska i Kucharzyk (1999).

Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że większość lasów bieszczadzkich ma charakter naturalny, tzn. mimo długotrwałej gospodarki w przeszłości zmiany nie były do tego stopnia głębokie, by całkowicie zniekształciły skład i strukturę drzewostanów. Niektóre fragmenty lasów, szczególnie położone w niedostępnych miejscach, określane są nawet jako lasy o charakterze pierwotnym.
Najbardziej rozpowszechnionym na terenie Parku zespołem leśnym jest buczyna karpacka Dentario glandulosae-Fagetum. Typowymi dla niej gatunkami są żywiec gruczołowaty Dentaria glandulosa  – subendemit karpacki, żywokost sercowaty Symphytum cordatum i sałatnica leśna Aposeris foetida – gatunki wschodniokarpackie. Wczesną wiosną pojawia się, niekiedy masowo, chroniona śnieżyczka przebiśnieg Galanthus nivalis. W zależności od lokalnych warunków siedliskowych buczyna karpacka zróznicowana jest na kilka podzespołów. Najczęściej spotykany jest podzespół typowy (Dentario glandulosae-Fagetum typicum), rosnący na siedliskach świeżych, w którym rosnie rzadki gatunek wschodniokarpacki – lulecznica kraińska Scopolia carniolica.
Podzespół ten zróżnicowany jest na kilka wariantów, z których najbardziej rzucający się w oczy jest wariant paprociowy, z dominacją w runie kilku gatunków paproci. Siedliska zdecydowanie wilgotne preferują podzespoły: z czosnkiem niedźwiedzim Allium ursinum - Dentario glandulosae-Fagetum allietosum  i z miesiącznicą trwałą Lunaria rediviva - Dentario glandulosae-Fagetum lunarietosum. Z kolei podzespół z kostrzewą górską Festuca drymeja - Dentario glandulosae-Fagetum festucetosum drymejae, zwany również buczyną trawiasto-turzycową zajmuje stanowiska suche, na stromych, kamienistych zboczach. Buczyna karpacka tworzy w Bieszczadach górna granicę lasu, co jest ewenementem w tej części Karpat. Przy górnej granicy lasu występuje podzespół ziołoroślowy Dentario glandulosae-Fagetum athyrietosum distentifoliae, z dużym udziałem w runie gatunków subalpejskich. Drzewostan ma pokrój skarlały, drzewa są pokrzywione, stąd ta postać lasu bukowego nosi nazwę buczyny krzywulcowej.
W pobliżu górnej granicy lasu, na siedliskach wilgotnych rzadko pojawia się ciemiernik czerwonawy Heleborus purpurascens.

Drugim typem lasów bukowych w BdPN są kwaśne buczyny Luzulo nemorosae-Fagetum. Są one znacznie uboższe, zajmują stanowiska na stromych stokach, grzbietach, w miejscach gdzie zachodzą procesy przemywania i zakwaszania gleb. Również kwaśne buczyny wykazują wewnętrzne zróżnicowanie na kilka podzespołów, z których najbardziej rozpowszechnione są: podzespół typowy Luzulo nemorosae-Fagetum typicum, z panującą kosmatką gajową Luzula nemorosa, oraz podzespół trzcinnikowy Luzulo nemorosae-Fagetum calamagrostietosum, z trzcinnikiem leśnym Calamagrostis arundinacea.
Bardzo małe powierzchnie zajmuje zespół dolnoreglowego boru jodłowo-świerkowego Abieti-Piceetum montanum, w którym występuje liczydło górskie Streptopus amplexifolius. Spotykany jest raczej w niższych położeniach. Niewykluczone, że częściowo jest on ukształtowany przez człowieka. Na pochyłych i kamienistych zboczach eksponowanych ku północy (N, NE, NW) pojawiają się niewielkie płaty jaworzyny górskiej Lunario-Aceretum, zbiorowiska, w którym dużą rolę odgrywają w warstwie krzewów porzeczka skalna Ribes petreum i róża alpejska Rosa pendulina, a w warstwie runa liczne paprocie. Podobne siedliska, zwłaszcza na rumowiskach skalnych zasobnych w węglan wapnia, zajmuje jaworzyna górska z języcznikiem zwyczajnym Phyllitis scolopendrium - Phyllitido-Aceretum. Przy górnej granicy, na nasłonecznionych obrywach i ściankach skalnych występuje jaworzyna karpacka Sorbo-Aceretum carpaticum z panującą w drzewostanie wysokogórską odmianą jarzębiny Sorbus aucuparia var. glabrata.
Zbiorowiskiem dość rozpowszechnionym w wysokich partiach Bieszczadów, lecz rzadkim w skali Karpat, jest wschodniokarpacka jaworzyna ziołoroślowa Aceri-Fagetum. Charakteryzuje się ona karłowatym, krzywulcowym drzewostanem oraz bujnym runem, w którym duży udział mają subalpejskie gatunki ziołoroślowe.
Niewielkie powierzchnie na terenach zabagnionych, u podnóży zboczy lub wzdłuż wolno płynących wód zajmuje zespół olszyny bagiennej Caltho-Alnetum. Natomiast nad potokami i rzekami, na terasach zalewowych pospolicie wykształca się bardzo bogate zbiorowisko olszynki karpackiej Alnetum incanae carpaticum. Rośnie na glebach aluwialnych, w runie często pojawiają się gatunki pochodzące z innych zbiorowisk, których diaspory zostały przyniesione przez wodę. W olszynce karpackiej spotkać można wiele roślin górskich, np. tojad wschodniokarpacki Aconitum lasiocarpum i tojad wiechowaty A. paniculatum, śnieżycę wiosenną Leucoium vernum subsp. carpaticum, knieć górską Caltha laeta i smotrawę okazałą Telekia speciosa. Tu ma centrum występowania chroniona paproć pióropusznik strusi Matteucia struthiopteris. Olszynki na potokami przeplatają się z tzw. łopuszynami - bardzo charakterystycznymi zbiorowiskami lepiężników (l. wyłysiałego Petasites kablikianus i l. różowego P. hybridus), roślin o ogromych liściach.
 
W najniższych partiach BdPN znaleźć można płaty nawiązujące do zbiorowiska grądu subkontynentalnego Tilio-Carpinetum, lasu typowego dla piętra pogórza. Są to bogate, wielogatunkowe lasy liściaste ze zróżnicowanym runem o charakterze mezofilnym.
Na terenie Parku spotkać można również fragmenty lasów silnie zmienionych przez gospodarkę ludzką czy wręcz lasów sztucznych. Takie zbiorowiska, o zaburzonej strukturze i składzie gatunkowym, powinny być w przyszłości stopniowo przebudowywane w kierunku lasów naturalnych.
Michalik (1993) przeprowadził waloryzację zbiorowisk leśnych, biorąc pod uwagę częstość i zasięg ich występowania. Do najcenniejszych zaliczył występujące wyłącznie w Bieszczadach - jaworzynę ziołoroślową Aceri-Fagetum i ziołoroślową buczynę krzywulcową Dentario glandulosae-Fagetum athyrietosum distentifoliae - oraz typowe zbiorowisko wschodniokarpackie - buczynę trawiasto-turzycową Dentario glandulosae-Fagetum festucetosum drymejae, sięgającą jeszcze do Beskidu Niskiego. Bardzo rzadkie lub rzadkie są lasy jaworowe - Sorbo-Aceretum carpaticum, Phyllitido-Aceretum i Lunario-Aceretum. Niezbyt często występują także olszyny bagienne Caltho-Alnetum oraz podzespoły buczyny karpackiej - z czosnkiem niedźwiedzim i miesiącznicą trwałą. Te zbiorowiska szczególnie wyróżniają Bieszczadzki Park Narodowy na tle innych parków Polski i Karpat.
 
 
spacer
Nowości

eparki_logo.png

Internetowa sprzedaż biletów do Parku

Infrastruktura i Środowisko
lawiny.jpg
facebook-baner.pnginstagram-baner.png

android_baner.jpg

GORNY_SAN_BANER.jpg

Infrastruktura
infrastruktura_bdpn_m.png
monitoring.png

filmy2.png

Filmy:

 

audiobook2.png

Audiobooki:

 




Ministerstwo Klimatu i Środowiska n2000.png nfos.png Lasy Państwowe plsk-boczny.png

Administrator: Maciej Leń

© 2021 Bieszczadzki Park Narodowy

Deklaracja dostępności

Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
spacer