spacer
spacer

header Bieszczadzki Park Narodowy
Serwis internetowy

logo-mab.pnglogo-medal.png
header
bip.png
Menu główne
Bieszczadzki PN
Przyroda BdPN
Plan ochrony
Ochrona przyrody
Nauka
Edukacja
Turystyka
Przetargi
Mapy - GIS
Szukaj
Galerie
Poczta
Projekty unijne POIS
Fundusze Szwajcarskie
Fundusz Leśny
Współpraca PL-SK
Natura 2000
Biuletyn BdPN
Archiwum wiadomości
Wydawnictwa
Wyd. naukowe Wyd. edukacyjne
Pokaż koszyk
Twój koszyk jest pusty.
Natura 2000
n2000.png
nfos.png
Wyszukiwarka
Logowanie





Nie pamiętam hasła
Konto? Zarejestruj się!


Biuletyn Informacji Publicznej


 
Bieszczadzki PN arrow Przyroda BdPN arrow Położenie, rzeżba, rzeki

Położenie, rzeźba i sieć rzeczna
07.06.2005.
Obszar Bieszczadzkiego Parku Narodowego i jego otuliny położony jest w Bieszczadach Zachodnich, które wg Kondrackiego (1998) zaliczane są do Beskidów Wschodnich, będących najbardziej na zachód wysuniętą częścią Karpat Wschodnich.

Geomorfolodzy (Klimaszewski, Starkel 1972) określają teren Bieszczadów Zachodnich mianem Bieszczadów Wysokich, w odróżnieniu od Bieszczadów Niskich i Wyżyny Wańkowej, które inaczaj nazywane są Górami Sanocko-Turczańskimi.

Bieszczady charakteryzują się tzw. “rusztową” budową grzbietów, które biegną równolegle do siebie z południowego wschodu na północny zachód. Wysokość grzbietów wzrasta ku wschodowi, osiągając 1346 m n.p.m. w masywie Tarnicy. Inne główne szczyty górskie to: Kińczyk Bukowski (1251 m n.p.m.), Rozsypaniec (1272 m n.p.m.), Halicz (1333 m n.p.m.), Kopa Bukowska (1312 m n.p.m.), Krzemień (1335 m n.p.m.), Bukowe Berdo (1313 m n.p.m.), Szeroki Wierch (1315 m n.p.m.), Połonina Caryńska (1297 mn.p.m.), Połonina Wetlińska (1253 m n.p.m.), Smerek (1222 m n.p.m.), Wielka Rawka (1307 m n.p.m.), Krzemieniec (1221 m n.p.m.).

Na bezleśnych grzbietach wysokich pasm występują malownicze kilkumetrowej wysokości skałki. Tworzą one zespoły w formie długich grzebieni, a ich pionowe ścianki zwrócone są na ogół ku południowemu zachodowi. Najniżej położone doliny znajdują się na wysokości około 600
m n.p.m.

Ze zboczy gór spływają potoczki łącząc się w dolinach w większe potoki jak: San, Terebowiec, Wołosatka, Rzeczyca, Wołosaty, Wetlina, Potok Nasiczański i Górna  Solinka. W górnym biegu płyną one równolegle do głównych grzbietów, po czym przecinają pasma górskie w kierunku północnym, tworząc piękne przełomowe doliny. Potoki bieszczadzkie tworzą specyficzny, tzw. “kratowy” układ.

Bieszczady Wysokie to ważny obszar źródliskowy w obrębie głównego europejskiego działu wód, rozdzielającego i zasilającego zlewiska Morza Bałtyckiego i Czarnego. Jest to region o dużej zasobności wodnej, średniej zmienności odpływu całkowitego i o niewielkim zasilaniu podziemnym. Rzeki i potoki na tym obszarze mają zasilanie deszczowo-gruntowo-śnieżne.

Urozmaicona morfologia gór jest efektem procesów rzeźbotwórczych i zróżnicowanej budowy geologicznej. Bieszczady charakteryzuje rzeźba strukturalna (Tokarski 1970, 1975), gdzie jednostki morfologiczne są sprzężone z jednostkami tektonicznymi i litologią płaszczowin.

Długie i równoległe grzbiety zbudowane są z odpornych piaskowców krośnieńskich lub ciśniańskich, szerokie obniżenia dolinne ukształtowane są w kompleksie skał piaskowcowo-łupkowych, zaś doliny poprzeczne do zboczy (przełomowe) wyżłobione są w miejscach spękań i uskoków tektonicznych (Starkel 1965, 1969, 1977, Tokarski 1975, Ślączka, Żytko 1978). Występowanie na grzbietach skałek reliktowych i stopni typu kuest jest uwarunkowane litologicznie. Powstały one w efekcie peryglacjalnej morfogenezy, o czym świadczą występujące u ich podnóża zwietrzeliny tj. rumowiska skalne (Pękala 1969, 1997). W Karpatach Wschodnich dla tych form używa się się często nazwy gorgany.

 
spacer
Nowości
facebook_logo.png
monitoring.png
lawiny.jpg
sip.png
mapa.jpg
ppn.png
Infrastruktura i Środowisko
plsk-boczny.png
cin2000.jpg
logo-ms.png
Gościmy
banner_strona.jpg




Współpraca z serwisami:

www.bieszczady.plGmina Lutowiska

Administrator: Maciej Leń

© 2017 Bieszczadzki Park Narodowy
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
spacer